Keputusan terkini Mahkamah Persekutuan telah menegaskan satu pemisahan yang lebih tegas dalam konteks kebebasan bersuara di ruang digital Malaysia.
Dengan mengembalikan istilah “offensive” dan “annoy” dalam Seksyen 233 Akta Komunikasi dan Multimedia, mahkamah menggariskan bahawa tidak semua bentuk ucapan dalam talian menikmati perlindungan sepenuhnya.
Bagi Suruhanjaya Komunikasi dan Multimedia Malaysia (MCMC), keputusan ini dianggap sebagai pengesahan bahawa masih terdapat keperluan untuk pengawalseliaan bagi mengawal komen-komen yang berpotensi membahayakan, yang boleh menyebabkan keresahan, konflik sosial, dan mengganggu ketenteraman awam.
Dalam nada yang lebih berhati-hati, peguam MCMC, Benjamin John Dawson, menyatakan bahawa mahkamah tidak memberikan kuasa sepenuhnya kepada pengawal selia.
Sebaliknya, badan berkuasa kini perlu membuktikan niat atau mens rea, terutamanya “intent to annoy” sebelum seseorang individu boleh didakwa.
Ini bermakna tidak semua ucapan yang kasar, sindiran, atau jenaka dapat langsung dianggap sebagai jenayah.
Hanya komen yang dibuat dengan tujuan yang jelas untuk mengganggu emosi, menimbulkan tekanan psikologi, atau mensasarkan individu serta kumpulan secara berulang sahaja yang boleh dikenakan tindakan undang-undang.
Dalam perspektif yang lebih luas, keputusan ini juga mencerminkan usaha mahkamah untuk menyeimbangkan hak kebebasan bersuara di bawah Perkara 10 Perlembagaan Persekutuan dengan keperluan untuk mengekalkan keharmonian dalam masyarakat yang pelbagai.
Kes ini, yang timbul daripada cabaran perlembagaan oleh Heidy Quah, menegaskan bahawa kebebasan bersuara di Malaysia bukanlah satu lesen untuk menabur kebencian atau mengganggu dengan berterusan.
Ruang digital tetap terbuka untuk pelbagai pandangan, tetapi apabila ucapan digunakan untuk mencederakan sesama manusia atau menggugat ketenteraman awam, undang-undang tetap akan campur tangan.
Source
